Full-moon ski trip in Canada

A snowy landscape at full moon is a silver-white fairytale world. It is almost as light as during the day, but you don’t see any colours, you hardly hear any sounds. Gray shadows contrast sharply with the sparkling snow.
I’m usually asleep then. Tonight I’ll stay up for it. My friends Philippe Brient and Leandra Vos are going skiing with others, and I can come along. We’ll go into the mountains near the Canadian village of Atlin, in the remote border area with Alaska.
But now I am nervous because I have little experience on skis. I pack my backpack very carefully: head lamp, balaclava, scarf, mittens. First aid kit, satellite device, aluminum rescue blanket. Muesli bars, tea thermos. Skis and poles in the back of the car.

We meet at eight pm, about twenty kilometers outside of Atlin. Sunset was two hours ago and the moon is high in the sky. My companions are already there. They check their equipment and stick “skins” under their skis. Brient also sticks them under mine: narrow strips of fake fur that let the skis slide in only one direction. This makes it easier to acsend on skis. “And when you descend, they slow you down,” says Brient. “Not a bad idea, for this trip.” I swallow.
Minor disappointment: the other inexperienced skier has canceled. Remaining: five tough Canadians and one clumsy Dutchie.
Brient shoves a pile of things into my hands. “Here, an avalanche set, for in your backpack.” A foldable probe to search for a victim in the snow. A small shovel to dig the person out. And a signal-emitting device that I hang around my waist. The device makes me findable when I’m buried by snow. “Don’t worry,” says Brient. “There is hardly any avalanche risk here. And Alastair here is pretty much the best-trained avalanche rescuer in all of Western Canada. “
That’s convenient. In addition, Alastair Wain and companion Steve Reid are both ambulance paramedics. Wain, Vos and Brient are also the core of the local Search & Rescue, the professionally trained team that detects and evacuates lost or injured mountaineers. I’m in safe hands.

Foto: Manu Keggenhoff

We start out with a 15-minute snowmobile ride on a forest trail. I sit at the back of Vos’ machine and hold on tight. It is minus 15 and the wind pinches my cheeks. Several times I expect the snowmobile to slide sideways off the icy path, but Vos skilfully keeps a straight course.

By the time the snowmobiles stop, I am quite cold. Even so, I take off my sweater, because I don’t want to sweart during the ascent. We check whether all avalanche devices are working. We attach our skis and head lamps. The lamps remain switched off – there is plenty of moonlight. We’re ready to go.

Vos is the first to lead. It’s tough going: she has to plough through the knee-deep snow. ‘Breaking trail’, as they say here. Sometimes it is literally breaking through a hard snow crust. In other places, the snow is powdery-soft.

I ski right behind Vos. She keeps a good pace.

We follow an unpaved road that zigzags up the slope between high, narrow spruces. With every switchback the trees become lower and scarcer and the view becomes more breathtaking. Soon we see the elongated McDonald Lake below us, with Moose Mountain across the valley. Everything is silvery white. The full moon is decorating the sky like a radiant medal, shining from behind a thin veil of clouds.

We stop for a moment to drink tea. I pour a cup, scoop in some snow to cool it down, and drink it all at once. Another cup. I am sweating, despite the cold wind.

We descend steeply into a side valley. Miraculously, I haven’t fallen yet. The pale moonlight makes it hard to discern depth in the snow surface. You don’t see the bumps and pits before you hit them, which makes descending a challenge.

We cross the frozen stream, our ski poles squeaking on the ice, and climb up again on the other side, above the tree line, towards a rolling plateau. Here are meter-high snow ridges that we have to climb over, our skis and poles sticking out awkwardly. In other places all the snow has been blown away and we are skiing on pure ice. Mountain peaks are towering above us on the left. On the right, McDonald Lake has disappeared into the depths. Instead, we now see the frozen Atlin Lake far away on the left, vast and bright white in the moonlight.

On top of the plateau we see a network of animal trails and flattened resting spots. Round droppings, crescent-shaped hoofprints: caribou! The North American reindeer. They’re rare here. Apparently they have only just left, because the tracks are still fresh. It must have been a large group. I feel guilty: we probably scared them away. A waste of their energy, which they really cannot expend at this time of the year.

We start the descent almost unnoticed. Soon we are back under the tree line. Now it’s my turn to lead the way. We descend steeply, yet I have to struggle to advance, in snow that is literally knee-deep. Within a few minutes my heart thumps in my throat and I feel sweat running down my back again.

For a while I can ski in the tracks of a moose. That makes quite a difference: the moose has broken the trail. I am grateful to him. But a moment later his trail disappears straight down the slope, away from our path. I have to break my own trail again.

All of a sudden the path plunges steeply down. “Ambulance team standby!” Brient shouts, laughing. “Down you go.” I feign nonchalance and start the descent. The deep snow tampers my speed, which is good, but on the other hand it also throws me off balance, because it varies in hardness from place to place. This is no relaxed descent. Were I the last to ski here, in an open track, there’s no doubt I would go down the slope like a tumbleweed.

Left and right, the others glide past me, until we come to a halt at the bottom of a side valley. For a moment I hesitate to regain the lead. Let those strong rescue guys do that, I think to myself, quite gender-role confirming. But no, it is Vos who takes the lead again.

Animal tracks are everywhere. Foxes, coyotes, even a wolf. I also see a strange dragging trail. From a lynx with prey? But I see no blood or large paw prints anywhere. Only small ones. That must be it: the shuffling gait of a porcupine.

Suddenly I am alone. The rest has already disappeared in the dark spruce forest. Now it’s time to switch on my head lamp. The wind blows snow crystals from the trees and makes them swirl around my head. They tingle on my cheeks and sparkle in the light of my head lamp.

We descend faster and faster. Six headlamps now shine through the trees in different switchbacks, an almost symmetrical ballet of lights. I enjoy the swooshing sound of the gliding skis. My ears pop because of the altitude drop. Cramp in my foot due to continuous braking. Moping ski. Tree root. Snow pile. Down in the snow at last! Snow is creeping between my jacket and ski pants, against my bare back. I scrambled to my feet. Melt water starts running towards my bum. I smile broadly.

We’re all back down unscathed. I have no sense of time. Someone says: “Exactly midnight!” If he had said “Half past two,” I would have believed him. It is a strange time vacuum, a nightly trip like this. Quickly I take off my skis, put on an extra layer of clothes and get onto the back of the snowmobile. The cold wind is entering my wet shirt from all directions. I crawl behind the downy jacket of Vos, who is not bothered by anything. The toughest woman in the world.

Nachtskiën bij volle maan in Canada

Wintersport | Midden in de nacht, op ski’s in de Canadese bergen. „Sneeuwkristallen tintelen en fonkelen in het licht van mijn hoofdlamp.”

Een sneeuwlandschap bij volle maan is een zilverwitte sprookjeswereld. Het is bijna net zo licht als overdag, maar je ziet geen kleuren, je hoort nauwelijks geluiden. Grijze schaduwen contrasteren met de fonkelende sneeuw.

Meestal slaap ik dan. Vannacht blijf ik ervoor op. Mijn vrienden Philippe Brient en Leandra Vos gaan met anderen skiën, en ik mag mee. We gaan de bergen in bij het Canadese dorpje Atlin, in het afgelegen grensgebied met Alaska.

Foto: Manu Keggenhoff

Maar nu bekruipen mij toch de zenuwen, want ik heb weinig ervaring op ski’s. Heel zorgvuldig pak ik mijn rugzak in: hoofdlamp, bivakmuts, das, wanten. EHBO-set, satellietbaken, aluminium reddingsdeken. Mueslirepen, theethermos. Ski’s en stokken achterin de auto.

We ontmoeten elkaar om acht uur, zo’n twintig kilometer buiten Atlin. De zon is al twee uur onder en de maan staat hoog aan de hemel. Mijn tochtgenoten zijn er al. Ze checken hun uitrusting en plakken ‘vellen’ onder hun ski’s. Brient plakt ze ook onder de mijne: smalle stroken nepvacht, die de ski’s maar in één richting laten glijden. Daarmee kun je gemakkelijker stijgen. „En tijdens het afdalen remmen ze je af”, zegt Brient. „Dat kan geen kwaad op deze tocht.” Ik slik.

Kleine tegenvaller: de andere onervaren skiër heeft afgezegd. Blijven over: vijf stoere Canadezen en één krukkige Hollander.

Brient drukt mij een stapel spullen in handen. „Hier, een lawineset, voor in je rugzak.” Een uitklapbare stok om mee in de sneeuw te prikken, op zoek naar een slachtoffer. Een schep om diegene uit te graven. En een zender, die ik om mijn middel hang. Die zender maakt mij vindbaar als ik zelf onder de sneeuw lig. „Maak je geen zorgen”, zegt Brient. „Hier is nauwelijks lawinegevaar. En Alastair hier is zo’n beetje de best getrainde lawinezoeker in heel West-Canada.”

Dat treft. Alastair Wain en tochtgenoot Steve Reid zijn ook nog eens allebei ambulancebroeder. Wain, Vos en Brient zijn bovendien de harde kern van de lokale Search & Rescue, het professioneel getrainde team dat verdwaalde of gewonde bergsporters opspoort en evacueert. Ik ben in veilige handen.

Met min 15 op de scooter

Eerst racen we een kwartier per sneeuwscooter over een bospad. Ik zit achterop bij Vos en houd me stevig aan haar vast. Het is min 15 en de wind bijt in mijn wangen. Ik verwacht ieder moment dat de scooter van het ijzige pad afglijdt, maar Vos rijdt vakkundig rechtdoor.

Als de sneeuwscooters stilhouden, ben ik behoorlijk verkleumd. Toch maar meteen een trui uitdoen, want bij het stijgen wordt het snel genoeg warm, en ik wil voorkomen dat ik ga zweten. We checken of alle lawinezenders het doen. Ski’s aanklikken, hoofdlamp op. Hoofdlamp weer uit – er is genoeg maanlicht. We kunnen gaan.

Vos gaat als eerste voorop. Ze heeft het zwaar: ze moet een pad banen in de kniediepe sneeuw. ‘To break trail’, heet dat hier. Soms is het letterlijk breken, door een harde sneeuwkorst heen. Op andere plekken is de sneeuw juist poederzacht.

Ik ski direct achter Vos. Ze houdt een behoorlijk tempo aan.

We volgen een onverhard karrenpad, dat in haarspeldbochten de helling op loopt tussen hoge, smalle sparren. Met iedere bocht worden de bomen lager en schaarser en wordt het uitzicht adembenemender. Al snel zien we onder ons het langgerekte McDonald Lake, met aan de overkant Moose Mountain. Alles is zilverachtig wit. De volle maan staat als een stralende medaille aan de hemel, achter een dunne wolkensluier.

We houden even stil om thee te drinken. Inschenken, wat sneeuw erbij, in één keer opdrinken. Nog een kop. Ik zweet flink, ook al staat hier een frisse wind.

We dalen steil af in een zijdalletje. Wonder boven wonder blijf ik overeind. In het bleke maanlicht zie je nauwelijks diepte in de sneeuw. Je ziet niet of er plotseling een hobbel of een kuil is. Lastig als je hard afdaalt.

We steken de bevroren beek over, de skistokken knersend op het ijs, en klimmen aan de andere kant weer omhoog, boven de boomgrens uit, richting een golvend plateau. Hier liggen hoog opgewaaide sneeuwrichels waar we overheen moeten klauteren, onhandig zwiepend met ski’s en stokken. Op andere plekken is alle sneeuw juist weggewaaid en skiën we over puur ijs. Links torenen een paar bergtoppen boven ons uit. Rechts is het McDonald Lake inmiddels in de diepte verdwenen. In plaats daarvan zien we nu links in de verte het bevroren Atlin Lake, uitgestrekt en helderwit in het maanlicht.

Bovenop het plateau zien we een wirwar aan paadjes en platgelegen rustplekken. Ronde keutels, halvemaanvormige hoefafdrukken: kariboes! De Noord-Amerikaanse rendieren. Die zijn hier zeldzaam. Zo te zien zijn ze nog maar net weg, want de sporen zijn nog heel vers. Het moet een flinke groep zijn geweest. Ik voel me schuldig: waarschijnlijk hebben wij ze verjaagd. Zonde van hun energie. Die hebben ze hard nodig in deze tijd van het jaar.

Overal lopen sporen. Vossen, coyotes, zelfs een wolf

Bijna ongemerkt zijn we aan de afdaling begonnen. Al gauw zijn we terug onder de boomgrens. Nu is het mijn beurt om voorop te gaan. We gaan steil naar beneden, maar ik moet zwoegen om vooruit te komen, met sneeuw tot ver boven mijn knieën. Binnen een paar minuten bonkt mijn hart in mijn keel en voel ik mijn rug weer nat worden.

Steil naar beneden

Ik ski een tijdje in het spoor van een eland. Dat scheelt. De eland heeft het pad al een beetje gebroken. Ik ben hem dankbaar. Maar even later gaat zijn spoor opeens loodrecht de helling af, weg van het pad. Dan maar weer zelf al het werk doen.

Plotseling duikt het pad steil naar beneden. „Ambulanceteam standby!”, roept Brient lachend. „Stort je maar naar beneden.” Ik doe nonchalant en begin aan de afdaling. De diepe sneeuw haalt enerzijds het tempo er mooi uit, maar anderzijds brengt die je ook uit evenwicht, omdat hij niet overal even hard is. Ontspannen afdalen is er niet bij. Zou ik hier als laatste skiën, in een opengelegd spoor, dan ging ik ongetwijfeld totaal over de kop.

Links en rechts glijden de anderen mij voorbij, tot we onderin een zijdalletje tot stilstand komen. Ik doe even geen moeite om de koppositie weer te pakken. Laat die sterke reddingskerels dat maar doen, denk ik ongeëmancipeerd. Maar nee, Vos neemt de leiding weer.

Overal lopen diersporen. Vossen, coyotes, zelfs een wolf. Ik zie ook een raar sleepspoor. Van een lynx met prooi? Maar ik zie nergens bloed, of grote pootafdrukken. Alleen kleine. Dat zal het zijn: een schuifelend boomstekelvarken.

Opeens ben ik de laatste. De rest is al verdwenen in het donkere sparrenbos. Toch maar de hoofdlamp aan. De wind blaast sneeuwkristallen uit de bomen en laat ze om mijn hoofd wervelen. Ze tintelen op mijn wangen en fonkelen in het licht van mijn hoofdlamp.

We dalen steeds sneller af. Zes hoofdlampen schijnen nu door de bomen in verschillende haarspeldbochten, een bijna symmetrisch lichtjesballet. Ik geniet van het suizende glijden. Mijn oren ploppen door het hoogteverschil. Kramp in mijn voet door het continue remmen. Zwabberende ski. Boomwortel. Sneeuwhoop. Toch nog gevallen. Sneeuw kruipt tussen mijn jas en skibroek, tegen mijn rug. Onhandig krabbel ik overeind. Nu loopt er smeltwater tussen mijn billen. Ik glimlach breed.

Zonder kleerscheuren staan we allemaal beneden. Ik heb geen enkel besef van tijd. Iemand roept: „Precies middernacht.” Als hij „half drie” had gezegd, had ik het ook geloofd. Een wonderlijk tijdsvacuüm, zo’n nachtelijke tocht. Snel de ski’s uit, een extra laag kleren aan en weer achterop de sneeuwscooter. De wind probeert aan alle kanten in mijn natte shirt te dringen. Ik kruip weg achter de donzen rug van Vos, die nergens last van heeft. De stoerste vrouw van de wereld.